Abu Nuwas was een Abbasidische dichter aan het Bagdadische Kallifale hof. Hij was van Arabisch/Perzisch afkomst. Hij schreef voornamelijk over wijn en plezier. Tijdens zijn leven en na zijn dood werd hij door de Arabieren beschouwd als dé grootste klassieke dichter. Velen waren gechoqueerd door de inhoud van zijn gedichten: hij sprak zonder zich te generen over sex met jongens etc. Maar zijn meesterschap van het Arabisch werd door niemand betwist.

Persoonlijk vind ik de Nuwasiaanse gedichten erg grappig om te lezen, soms ook wat verdrietig. Maar het allergrappigste blijft het feit dat deze persoon, meer dan duizend jaar geleden, aan het hof van de kalief (de amîr-ul-mu'minîn) zijn brood verdiende door gedichten te schrijven over wijn. Vandaag zouden gedichten met zulk een inhoud compleet verworpen worden door de islamitische maatschappij. Naar het schijnt zijn er in Egypte een aantal jaar geleden relletjes geweest over de re-publicatie van Abu Nuwas gedichten. Zo zie je maar hoe ver we zijn gekomen in 1000 jaar tijd

Ik heb trouwens ook een paper moeten schrijven over dit onderwerp. Het is verre van academisch, maar het heeft wel een leuk overzicht van de thema's in Abu Nuwas gedichten (vanaf p.5).  Deze kan je in bijlage vinden.