Bu yazıyı okumanız sadece 30 saniyenizi alacak, ve sonunda hayata ve
iliskilere bakış açınız değişecek.

Ileri derecede hasta iki adam ayni hastane odasındaydılar.


Adamlardan birinin her öğleden sonra 1 saatliğine oturmasına izin veriliyordu, cigerlerindeki suyun süzülmesi için. Bu hastanin yatagi odadaki tek pencerenin tam yanindaydi.

Diger hasta ise hep sırtüstü yatmak zorundaydı. Bu iki hasta saatlerce birbiriyle konusur, eslerini, ailelerini, evlerini, işlerini, askerlik anılarini, tatilde gittikleri yerleri anlatirlardi birbirlerine.

Pencerenin yanindaki hasta, her öğleden sonra oturmasina izin verdikleri saati diger astaya pencereden gorebildiklerini anlatarak geciriyordu.
diger hasta hep bir sonraki gunu iple cekmeye basladi, dişaridaki renkli ve hareketli dünyayi dinlemek için.
Pencere, icinde cok güzel bir göl olan parka bakiyordu.
Ördekler ve kuğular gölde yuzerken cocuklar model bot'larini suda yuzduruyorlardi.

Genc asiklar, gokkusaginin tum renklerindeki
ciceklerin arasinda kol kola dolasiyorlardi. Ulu agaclar etrafi susluyor, uzaktan sehrin silueti gorunebiliyordu.
Pencere kenarindaki adam bunlari muhtesem bir detayla anlatirken, odanin diger ucunda yatan adam gozlerini kapar ve bu muhtesem
manzarayi hayalinde canlandirirdi. Sicak bir ogleden sonra, pencerenin yanindaki adam gecmekte olan bir senlik alayini tarif etti.
Diger adam bando seslerini duyamasa bile hayalinde canlandirabiliyordu, pencere kenarindaki adamin tasviriyle.

Gunler ve haftalar gecti. Bir sabah banyo yaptirmak icin su getiren gunduzcu hemsire pencere kenarinda yatan hastanin cansiz bedeniniyle karsilasti: uykusunda, huzur icinde ölmüştü. Hüzünlendi, hastane
gorevlilerini cesedi disari tasimalari icin çagirdi. Uygun zaman gectigine kanaat getirir getirmez, diger hasta pencerenin kenarindaki
yataga tasinmasinin mumkun olup olamayacagini sordu. Hemsire memnuniyetle istegini yerine getirdi, hastanin rahat oldugundan
emin olduktan sonra onu yalniz birakti. Yavasca, duydugu aciya aldirmadan, bir dirseğine yaslanarak disaridaki dunyaya bakmak uzere yatagindan dogruldu adam. Sonunda, disariyi kendi gozleriyle gorme
zevkini yasayabilecekti. Pencereden disari bakabilmek icin yavasca donmeye zorladi kendisini. Pencere, boş bir duvara bakiyordu. Adam hemsireye, vefat eden oda arkadasinin pencerenin disinda gorunen harika seylerden bahsetmesine sebep olan şeyin ne olabilecegini
sordu. Hemsirenin cevabi, ölen adamin kör oldugu ve pencerenin onundeki duvari görmediğiydi.
"Sanirim seni cesaretlendirmek istedi" dedi.

Epilog: Diger insanlari mutlu etmek cok buyuk mutluluk getirir, kendi durumunuz ne olursa olsun. Paylasilan dertler yarisi kadar üzüntüverir, paylaşilan multuluklar ise iki kati artar. Kendinizi zengin hissetmek istiyorsaniz, sahip olduğunuz ve paranin satin alamayacaği her şeyi paylaşin.
Bu gün bize bir hediyedir.


ALINTI