Ne kadar güzel,

Benim buraya koyacak bir mektubum yok. Ne yazziki mektub yazmiyali ve almayali cok oldu.

Canim annecigim

Bugün anneler günü ve ilk göz agrin senden uzaklarda...Sensiz gecirecegim ilk anneler gününde degerin artar demek isterdim. Ama ne yazikki degerin zaten o kadar cok ki artmasi imkansiz. Ben senin bir parçan, sen canimdan da can !
Simdi tek sigindigim özlem iceren kalemim…ve sana sevgimi anlatmaya yetmeyen kelimeler.
Bana bagirmani, kizmani en çok özledim desem inanirmisin? Benim dogrularimi yanlis bulman, ama yinede beni kucaklaman…Naz’im bir tek sana gecer! Ve yüzündeki tebessümdür beni her seferinde güldüren ve en büyük mutlulugu tattiran!

Tenine zarar gelicek diye o kadar korkarim ki. Belkide annelik duygusunu sende ögrendim bile üzerine bu kadar düserek…Dedim ya, canimdan can, ayrilamadigim tek varliksin!
Ve iste hersey bu son cümleden ibaretdir. Ne olursa olsun, nerde olursak olalim, biz iki ayrilmaz ikili…Sonsuza kadar sevgi ve saygi iceren bir iliski, sen annem ben senin yavrun !

Yavrucugun anneler gününü uzaklardan da olsa en yakin sevgisiyle kutlar ve o elma yanaklarindan kocaman öper melek annecigim…

Birlikteligimizden beri sensiz gecirdigim en uzun aksam bu aksam..Ve sonuna yaklastigimizin ikimizde farkindayiz sanirim. Istemeyerek aksamlari bir sessizlige bürünüyoruz. Oysa anlatmak istediklerimiz o kadar cok ki. Fakat hikayelerimizi bitiremeden sona varacagimiz korkusu suskunlugumuzun sebebi oluyor. Ben uyku ihtiyacini bahane ediyorum , sende isini. Artik farkindaysan bakislarimizida birbirimizden kaciriyoruz. İkimizde tuttugumuz elleri kaybedip, yine kokunc bir YALNIZLIK icine bürünücegimizden dolayi bu aralar sanki uzaklaşiyoruz. Sen ben, ben sen olduktan sonra, kurdugumuz "bizi" mesafe yıkacakmis gibi önlemler aliyoruz. Ama unutma ben her zaman gözkapaklarinin arkasindayim. Gereken tek sey gözlerini kapadiginda beni düşünmek.. Her zaman seni dinlemek icin ordayim. Her zaman yanindayim. Is yerinde 1 bardak kahve içerken, evde mutfakta nesquik yaparken, sokakta etrafi süzerek yürürken. Her zaman tam karsindayim. Ama asla gözyasin olmama izin verme! Ben senin tebessümlerinde var olmak istiyorum. Guzel 1 aniydi degilde, guzel 1 baslangicti demeni istiyorum. O kadar cok sey istiyorum ki sanki, ama istemedigim tek sey var o da hayatindan eksik olmak.. Bir ani giris oldu.. Ani çıkışa izin vermeyelim..
Sana çok şey için tesekkur borcluyum. Küçük ruhumdaki büyüklüğü, büyük bedenimdeki küçük kizi bulmama yardim ettin. Isyanlarimi dinlendirmeyi basardin. Sakinim artik diyebiliyorum çünkü içimde kopan firtinalarin sessizligini sindirdim. Sen elimden tutmadan, sadece yanimda yürüyerek en büyük adimi atmama yardim ettin..
Salonun duvarlarina baktigimda içime bir hüzün doğmuyor desem yalan olur. Onca hikayenin sahidi onlar. Bizle beraber bizi, hayat felsefemizi, asklarimizi, korkularimizi, sessizligimizi, gülücüklerimizi, mutluluğumuzu, acimizi paylaştilar. Sende dikkat edersen sürekli onlarin bizimle geri konustugunu fark edeceksin. DUVARA MONTE EDILMISIZ. Bu evin, bu salonun ruhlariyiz. 1 Nevi ilham kaynagi işte.
Eglence 1 kenara, biz senle birleşmeyi başardik. İkizler dıştan birbirine benzese bile, içten herzaman ayni olmuyorlar. O yüzden ikizim değildi, ruh ikizim diyorum ben sana.! Ben kendimi senin gibi ifade edemesemde Turkcemin kıtlıgından dolayi sanirim sen beni anliyorsundur. Zaten önemli olanda kelimeler degildir biliyorsun. Kalbin gücü hislerdedir ve emin ol senin hissettiklerini bende hissediyorum. Bu yüzden de kelimelerimi süsleme geregi duymuyorum ki sen biliyorsun zaten yüregimden neler gelip geçtigini..
Bir yorgunluk yine sardi suan bedenimi. Aglamak istiyorum asil. Oyle doluyum ki. Fakat bunu sana belli etmek istemiyorum çünkü benimle ağlayacagini biliyorum. Ve bilki senin gözyaslarina kıyamiyorum..... O ölümsüz animizdaki gözyaşlarin öyle parçalamişdi ki içimi. Belki o an ifade edemedim ama seni hirpalayan, kıran herkese o kadar isyan ettim ki!!.. "Benim kuzumu nasil bu kadar kırarsınız" diye haykırdım içimden!! Acini hissettikçe o an ruhumu saran hüzün vucudumuda sardi. Ve o gun bugun hala kendimi toparlamaya calisiyorum.... Neyse yine baya bir duygusallik içeren satirlar oldu sanirim. Ve ben duygusalligimla degilde Nesemle anilmak istiyorum. Hani su deli dolu, ortalikta ziplayan, komik kiz var ya. Beni ne olursun öyle hatırla! Ve bil ki gitmek icimden hic gelmiyor. Fakat bazen hayat bizimle hep ayni fikirde olmuyor. Birleşmiş yollarin bazen ayrilmalari gerekiyor.. Ve simdi ayriliklari daha iyi anliyorum. Varliginla yetinmek kolay olacak. Zor olan hikayelerini dinlerken yüzündeki ifadeyi görememek. O ses tonundaki bazen capcanli bazen durgun sesleri duyamamak.. Giydigin kiyafetleri görememek.. Ama alismaliyim ....!!
Yazdikca yazasim geliyor asil. Ama degerin azalmasin, sen sadece kelimelerim olma diye bitirmek istiyorum satirlarimi..
Benligime bulundugun katkidan dolayi, dunyana girmeme izin verdiginden dolayi, benimle ucmayi kabullendiginden dolayi sana cok tesekkur borcluyum...
Neyse anlayan anlar zaten:) Ve vazgecemiyorsun! Gercekten vazgecemiyorsun! Ölümsüzlük için teşekkürler. Seni cook ama cookkk seven Nessy.

(06/06/07)

Benim degilde, teyzemin bana yazdigi bir mektup...Ahhh ahhh ne kadar özledim onu  Herseferinde okudukca gözyasi döktügüm bir mektup...

Simdi yoksun sen burda, zaten evin koseleri benden once haykiriyor yoklugunu.  Masa uzerine biraktigin esyalari, yatagin senin sicakligini, balkonumuz gokyuzunu izleyecek arkadasini  ve en cokta karsisinda guldugun-ağladigin aynamiz ona bakan guzelligini ariyor.  Bense bu esyalara kuskunum bu aralar ,hepsi bana seni haykirirken kusmemek elde degilki.  Bensiz uzaklarda neler yaptigini hayal etmek istedigimde, nerde nasil bir yasamin var bilmedigimden ruhunu bu eve cagiriyorum, hala bıraktigin mektuplari defalarca okuyorum.. 1 sigara yakiyorum, 1 daha 1 daha ve sonrasinda kac tane yaktigimi unutuyorum derin nefesleri icime cekerken.. Ve o anlarda anilarimiza bir yolculuk baslatiyorum cogu zaman.. Kisa zamana sigdirilmis 24 ve 28 sene diyorum. Kim anlarki bundan, sadece sen ve ben. Belirsizliklerle  geldin evime, sonra ben içinde yaşattigin aşkta pembenle  tanistim.. Bu pembe ansizin kirilganlasabiliyor, ansizin umit çiçekleri açıyor, ansizin ağlayabiliyordu.. Bu pembenin oyle guzel bir durusu varki, 1gun erkegim dedigin kisinin sansli oldugunu simdiden soyletebilecek kadar  hatta.  Bu pembeyle aşk uzerine yapilan yolculuklarimiz cok oldu.  Senin pembe ve erkegi, benim mavi ve erkegim dort ruh olduk bu evin her kosesinde.. Duvarlarimiz dile gelse, bizim adimizdan cok onlarin adini soyler. Biz onlari duvarlara resim resim koyup, her gun onlarin mahkum oldugumuz evlerinden kacmaya calistik, her defasinda “evet kapiyi acip kacabildim” dedigimizde kendimizi onlarin  mutfaginda, balkonunda, salonunda bulduk..Sildik yeniden basladik, bitirdik yeniden basladik ve cok yorulduk.. Onca yorgunluga ragmen oyle bir noktaya goturdukki kendimizi, sonunda aşkın tanimina, maviye, pembeye ulaştık uykudan çaldığımız ve uzaklara yaptigimiz yolculuklarda.  Ve bunu gokyuzune yazdikta okurlar mi bilinmez, belkide yağmurla bu bilmedigimiz birinin yüregine düşer evrenin mucizelerini gerceklercesine. 

Pembenin kendini tanitmasiyla birlikte guven duygusunun actigi kapidan turuncu ve açık yesil girdi. Senin turuncu, benim kirmiziyi aldi, ayna tuttu ve unutulmusluklari gosterdi. Solmaya baslamis olan kirmizi rengim yeniden capcanli oldu.. Turuncunun ve kirmizin paylasimlari, eglence adina olan herseydi.  Tanrinin onlara bahsedilmis her saniyesini oyle kıymetli kullandilar ki, kiskanmamak mumkun degildi boylesine bir uyumun eglencesini...

Yesile gelince, senin acik yesil ve benim yesil hemen hemen ayni dili konustular, ayni seyi soylediler farkli kelimeler yada farkli tanimlarla.. Hiçlikle cokluk kaosunda keşfetmeye ciktilar.. Küçüktüler büyüdüler, büyüktüler küçüldüler..   Kaçtilar, kaçmaktan vazgectiler. Kabullendiler. Ve birden hicbir farklilik yokmus gibi topluma karistilar.. Simdilik onlarin kimler oldugunu o kalabalikta kimse bilmiyor bilmeyecekte, kim anlar ki.. dedimya sadece sen ve ben..

Simdi yoksun yanimda, ne pembe, ne turuncu nede acik yesil..sadece 2. bir iz var onlardan..ruhun burda ama eksiklikler cok. İlk gece eve adimimi attigimda, hemen yatagina kostum. Mektuplari , sigarayi, tokayi gordugumde buyuk bir ağıta hazırlandim.  Dilek sigarasi icin bir dilek tuttum “sen mutlu ol” diye bir cumleden olusan, arkasina defalarca mektuplari okudum.. Istanbulu ozleyecegini söyledigin cumlelerinin gercek ifadesi belirdi okurken onlari. Sonra gene agladim. Aynaya bakamadim, bakarsam o anda yuzunde belirecek anlamsiz durulmayi yasamandan korktum. Sonra hic kipirdamadan senin yatagina uzandim, biran ruhunla butunleştim sandim, sonra o yatakta neler dusundugunu anlamak icin sessizce bir dinleme eylemine giristim, tanrim oyle bir huzur vardi ki, oyle sebepsizce mutlu olurmus gibi mutlu oldum sana verdigim huzurun yansimasinda.. Bu huzur aynen ruhunun ruhumdan gectigi anla ayniydi.. O yuzden yasadigimiz bu ayrilik buyuk bir baslangic.. Sonu ölüme kadar giden..  Simdilerde yoklugun cok aci, özlem dolu hersey ama hayatimin 2. Derin izi diyorum artik ben sana. Ve bunun guzelligiyle teselli edip kendimi, gelecek icin umitleniyorum.. Biz bildik, biz anladik,kavgamiz yokdu  birlikte cogaldik, birlikte yasadik,birlikte eglendik, birlikte gulduk, birlikte ağladık.. Ve bunca seye bakinca, kolay kolay yasanamayacak bir buyuyu yasadik, dedim ya kim yasar ki, sen ve ben işte..

Melegimsin benim, S cok S Nessy..

25/06/07